Cesarska tradycja

Charakterystyczna bryła Hotelu President jest legendą i symbolem Bielska-Białej, miasta zwanego „Małym Wiedniem”.

Hotel położony jest w centrum miasta przy głównej ulicy, na dawnym trakcie komunikacyjnym, zwanym „cesarką” Wiedeń-Kraków. Budowa hotelu została ukończona w 1892 roku. Autorem projektu był znany bielski architekt i budowniczy Karol Korn, twórca prestiżowych budowli w dawnym Bielsku i Białej. Wysoka bryła budynku o wąskim ryzalicie środkowym, z rustykalnym cokołem, o bogatej ornamentacji (fasada), z wysokim mansardowym dachem, tworzy lekką całość architektoniczną, czyniła z niej perłę architektury neorenesansowej. Usytuowanie obok dworca kolejowego było posunięciem strategicznym i ekonomicznym, a dla wygody klientów uruchomiono konny omnibus, kursujący między dworcem a hotelem. Ciekawostką architektoniczną jest tunel kolejowy (Katowice-Zwardoń) przebiegający tuż pod hotelem. Tunel zbudowano z wielkich kamiennych bloków na 12 m podporach, ma dwa tory i był w tamtych czasach wielkim osiągnięciem technicznym austriackich budowniczych. Pierwsza nazwa Kaiserhof – Hotel Cesarski została nadana na cześć cesarza Franciszka Józefa, znamienitego gościa, i obowiązywała do 1922 r.

Hotel był wówczas obiektem wolno stojącym, miał własną powozownię, letnią werandę i zadrzewiony ogród od południowej strony, splendoru dodawała mu wielka egzotyczna palma stojąca pośrodku oryginalnego klombu.

Na przełomie wieków właścicielem hotelu został Eugeniusz Szarka. Hotel liczył wtedy 50 komfortowych pokoi i salonów z widokiem na góry. Obiekt posiadał luksusową restaurację, kawiarnię, stoły bilardowe, stanowiska dla dorożek i taksówek. Gośćmi hotelu byli bogaci kupcy, przemysłowcy, oficerowie wojska, politycy, artyści. W roku 1922 zmienił nazwę na cześć pierwszego prezydenta Rzeczypospolitej Gabriela Narutowicza i nazwano go „Prezydent”, hol przyozdobił duży portret prezydenta i inne pamiątki. Pod koniec lat 30. zlikwidowano letni ogród, wybudowano nowy budynek restauracyjny. Nowym właścicielem do końca lat trzydziestych stał się Akcyjny Bank Hipoteczny we Lwowie.

Dalsze losy hotelu trochę się skomplikowały, był tu sztab armii „Kraków”, także w budynku okresowo mieściły się szpital, biura i Miejski Dom Kultury. Tradycja i potrzeby miasta oraz postulaty mieszkańców okazały się silniejsze i od początku lat sześćdziesiątych hotel znowu został otwarty. W latach 1959-1960 dobudowano do hotelu Dom Technika NOT.Ľ EP